რეკლამა
  • 2018-10-23
  • რეგისტრირებული წევრი - 232
  • ავტორები - 24
  • ნაწარმოებები - 890

,,შილილნიი... ში-ლა... შილილნიი... ში-ლა...” - უკბილო, მუდამ გასტერილებულ პირში, უცნაურ ნოტებს ალბობს ლოთიჟორა. ახალგამომცხვარ მელოდიას, ღვინოში ჩაწობილი პურის ლუკმასავით ლოღნის და ზემოდანაც, ბოთლში მორჩენილ წყალ-წყალა არაყს ყლუპ-ყლუპ აყოლებს.

საკუთარ თავთან ქეიფობს ლოთიჟორა, დროს ატარებს. მარტოკაცია, ერთი კოცონი უნთია, კინკილა სიმღერას ატრიალებს ჩახვეული პლასტინკასავით. თვითონ მღერის, თვითონ უსმენს და შიგადაშიგ, ტაშსაც არ ამადლის ამ თავის კენტად მოქეიფე თავს.

- შილილნ... ბავშო, - მამჩნევს, - მე ჩემ შვილიშვილსაც არ მაკარებენ და... შენ რა გინდა აქა?

- რავი... - ვამბობ და რატომღაც, ვახშმისთვის ნაყიდი ორივე პური ლოთიჟორასთან მიმაქვს, გვერდით, ბრტყელ ქვაზე ვულაგებ. თითქოს შესაწირი იყოს, ან - შესატანი.

- ჰე-ჰეეი! გესმის, როგორ მღერის? - კოცონის ალს შესციცინებს, - კარქა მოუსმინე, ბავშო, ეგაა კვამლის სიმღერა. ეგაა მაგის თავისუფლების ხიმნი! ზოგი იტყვის, ვაიმე, საწყალი შეშა დაიწვა... არა! შეშაზე არ იდარდო. მთავარი არი კვამლი! გაიგე? კვაამ-ლი! შეშები არის ციხე. მე კიდე ციხეს ვწვავ და კვამლს თავისუფლებაში ვუშვებ. მაგ კვამლის ღმერთი მე ვარ. აგე, ადის თავის ჭკუაზე ზემოთკენ, თუ ვერა?! თავისუფლება ყველას უხარია, აბა, მაშ როგორ?.. ჩემგან იცოდე, რასაც შუბლზე დაგაწერენ, - ეგა ხარ, ბავშო. მაგას შეშაში ჩაჯდომა დააწერეს. აი, ჩემს ირას ეგრე მალე წასვლა დააწერეს. იქით ვიმუშავეთ, აქეთ... ორი ბიჭი გზაზე დავაყენეთ და მორჩა. ირას ღმერთი მე არ ვიყავი, თორე არ გავუშვებდი. თუ რაღაცა, მაინდამაინც... მე წავიდოდი, მაგას ეცოცხლა. მე წავიდოდი, ამის დედაც ვატირე. სუ შიშში მაინც არ ვიქნებოდი. ირაც იდარდებდა ჩემზე, განა არა... მარა ეგ ჩემსავით ალკაგოლზე არ შეჯდებოდა. ჩემსავით შიშშიც არ იქნებოდა - ჩვენი ბიჭები მაგას ხელს არ დაარტყავდნენ...

გაჩუმდა. ცეცხლის ალს თვალი ააყოლა, მიაყურადა და უცებ წამოხტა. აღგზნებულმა შესძახა:

_ მიდი, მიდიი! აეგრე! შენი ღმერთი მე ვარ! გიშვებ! შილილნიი-ში-ლა!.. შილილნიი-ში-ლა!..

***

წლები, ლოთიჟორას სახელდახელოდ გაჩაღებული კოცონებივით, უცებ ჩანაცრდნენ.

სამსახურიდან ვბრუნდებოდი, მეზობელმა ჭუტალამ (მუდამ მოჭუტული თვალების გამო შეარქვეს) ცრემლშეკავებული ხმით რომ მითხრა:

- ჩვენს ბავშვობაში ლოთი ჟორა რომ იყო გახსოვს? ,,ლოთიჟორა.“ აი, შვილებმა რომ სახლიდან გააგდეს, გვარცხვენო... წეღან მოასვენეს... თავისივე დანთებულ ცეცხლში ჩავარდნილა, სულ დანახშირებულა საწყალი...

მთელი ღამე, ბავშვობაში ნანახი კადრი - ცოცხალი ჟორას ცეცხლისფრად განათებული პროფილი მედგა თვალწინ, ვერ დავიძინე. ვერც მისი, თუ კვამლის სიმღერის ტექსტი გავიხსენე. განთიადისკენ, როცა, ძილ-ღვიძილის საზღვარს იქით, როგორც იქნა, ნაბიჯი გადამიცდა, ვიგრძენი, როგორ გაიჟღინთა ჰაერი კვამლის სუნით, როგორ გამოიშალნენ ლოთიჟორას ფანჯრებიდან, ჰაერში მოტივტივე უცნაური სიტყვები, როგორ აფრასავით აუშვეს იაფფასიანი არყის ოხშივარი და გალაღდნენ: ,,ში-ლილ-ნიიი... ში-ლააა...“

ჰე-ჰეეი, გიცანი! შენი ,,ხიმნიც“ ვიცანი, ,,შეშებიდან“ კი არადა, შიშებიდან ამოკვამლებულო კვამლის ღმერთო! ჰე-ჰეეი, ლოთიჟორაააა!..

დილით დარდგაყუჩებული, გულმოცემული გამოვედი სახლიდან. ისევ ჭუტალა შემხვდა.

_ სულ დანახშირებულა საწყალი... - ახლა უკვე, ნამტირალევი ხმით მითხრა.

_ მაგაზე არ იდარდო, - მშვიდად გავუღიმე, - მთავარი არის კვამლი! კვაამ-ლი!

ვინ იფიქრებდა, თვალების ასე ფართოდ დაჭყეტა თუ შეეძლო ჭუტალას...


სხვა სიახლეები