რეკლამა
  • 2018-05-26
  • რეგისტრირებული წევრი - 224
  • ავტორები - 24
  • ნაწარმოებები - 854

ავტორი: ნინო ქოქოსაძე ჟანრი: თარგმანი / პოეზია გამოქვეყნება: 2016-07-22

6 მონაზონი (ვლადიმირ მაიაკოვსკი)

6 მონაზონი (ვლადიმირ მაიაკოვსკი)



 ნაღვერდალიდან    ამოღებულ
                                                     კარტოფილის  სიფათით,  შავით,                          
 იმ ზანგზე უფრო,
                                   აბანო რომ არ უნახავს 
                                                                           თვალით -  საერთოდ,                                                                                                                                   
ღვთისმოსავი  კათოლიკე,
                                                  ექვსი ასკეტი - 
                                                                               გემი   „ესპან"-ის   ბორტზე გაეძრო. 
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             
გინდა წინიდან,
                             გინდ უკნიდან -
                                                         ლარივით სწორი.
მხრებს,  
                  როგორც  ლურსმანს -
                                                           ჰკიდია  შალი,                                                                 
სახეები კი -    
                            მოვლებულა  ქათქათა  გოფრით, 
                                                                 ვით სააღდგომოდ - 
                                                                                            ხელსახოცით
                                                                                                                     გოჭის ბარკალი.
                                                                                                                                                                                                                               
                                                 
აივსოს წლებით
                              ცხოვრების კვოტა,
                                                              სანახაობა  ამდაგვარი
                                                                                             ეყოფა მარტო -
გაიხეს პირი
                          მთქნარებისაგან                            
                                                           მთელი მექსიკის ყურეზე ფართოდ.

ზესუფთა -
             როგორც ბორაქსის ხსნარი,
                                                        ჯარი - ერთად რომ იწყებენ კვებას.
                                                       
თავს აფარებენ, ჭამის მერე, საპირფარეშოს, 
                                                                         ერთი ამთქნარებს -
                                                                                                          ამთქნარებს  ყველა.                                                                          
                                      
ცნობილ ადგილას- 
                              სიმეტრიულად,
                                                            სადაც ქალებს აქვთ  ბორცვები (მკერდი)
ამათ  ღრმულები ამოუვსიათ -                                    
                      ვერცხლის  ჯვარითა და პიუსის მედლით.
                                                                         
როს სამოთხეში -
                              ნაადრევად გადაჭვრეტილებს,
ცოტა ზედმეტი წაძინება წასცდება თვალებს,
უდირიჟორო ორკესტრივით -
                                                    ექვსეული აირევა და,
ექვს სახარებას (გზად საკითხავს)
                                                                    ამოალაგებს.

შეხედავ ღამით -
                                ჩამომსხდარან და პრუტუნებენ,
და ყოველგვარი გადამეტებით:
                                                  დილას, საღამოს, 
                                                                                შუადღეს -
                                                                                                      სხედან
და  პრუტუნებენ, პრუტუნებენ -
                                                          ღვთის ჩერჩეტები.

ჩავლენ, იცვამენ  12 გალოშს,
                                           მაშინვე, როცა -
დღის იერს
                     ოდნავ გადაკრავს ბინდი,
მერე  ამოვლენ კაბინებიდან 
                                               და ისევ -
                                                                შეხმატკბილებული წკმუილი  მიდის.
                                              
ვიცოდე  ენა - ესპანური,
                                            ვკითხავდი ბრაზით:
ანგელოზებო,
                            უპასუხეთ პოეტს მარტივად:
თუ თქვენ  ხალხი ხართ,
                                             ვინ არიან ყვავები მაშინ?
თუ ყვავები ხართ,
                                          რად არ დაფრინავთ?
აგიტატორო!
                       ნუ ძვრები კანში,
                                                         მოავლე თვალი მთელ დედამიწას.
საუკეთესო ათეისტიც კი -
                                           ვერ მოიფიქრებს
                                                                              ამაზე კარგ შარჟს.

ო, გიხაროდენ, 
                            ჯვარცმულო ქრისტე!
ნუ დაუსხლტები 
                                შენი ძელის სამსჭვალებს,
                                                                             გიჯობს!
როცა მეორედ მოხვალ ამქვეყნად,
დარდისგან -
                       ნაღდად -
                                         თავს ჩამოიხრჩობ.                                                                                                                                                                                                                                                                                           
                                                                        
1925
ლექსი წაკითხულია, ავტორის მიერ, მებრძოლ უღმერთოთა მეორე საკავშირო ყრილობაზე :)


6 монахинь

Воздев 
 	печеные 
 		картошки личек, 
черней, 
 	чем негр, 
 		не видавший бань, 
шестеро благочестивейших католичек
влезло 
 	на борт 
 		парохода «Эспань». 
 И сзади 
 	и спереди 
 		ровней, чем веревка. 
Шали, 
 	как с гвоздика, 
 		с плеч висят, 
а лица 
 	обвила 
 		белейшая гофрировка, 
 как в пасху 
 	гофрируют 
 		ножки поросят. 
Пусть заполнится годами 
 	жизни квота — 
стоит 
 	только 
 		вспомнить это диво, 
раздирает 
 	рот 
 		зевота 
шире Мексиканского залива.
Трезвые, 
 	чистые, 
 		как раствор борной, 
вместе, 
 	эскадроном, садятся есть. 
Пообедав, сообща 
 	скрываются в уборной. 
Одна зевнула — 
 	зевают шесть. 
Вместо известных 
 	симметричных мест, 
где у женщин выпуклость, — 
 	у этих выем: 
в одной выемке — 
 	серебряный крест, 
в другой — медали 
 	со Львом 
 		и с Пием.
 Продрав глазенки 
 	раньше, чем можно, — 
в раю 
 	(ужо!) 
 		отоспятся лишек, — 
оркестром без дирижера
шесть дорожных 
 	вынимают 
 		евангелишек. 
Придешь ночью —
 сидят и бормочут.
Рассвет в розы —
бормочут, стервозы!
И днем, 
 	и ночью, и в утра, и в полдни 
сидят 
 	и бормочут, 
 		дуры господни. 
Если ж 
 	день 
 		чуть-чуть 
 			помрачнеет с виду, 
сойдут в кабину, 
 	12 галош 
наденут вместе 
 	и снова выйдут, 
и снова 
 	идет 
 		елейный скулёж. 

Мне б 
  	язык испанский! 
‎Я б спросил, взъяренный:
— Ангелицы, 
 	попросту 
 		ответ поэту дайте — 
если 
 	люди вы, 
 		то кто ж 
 			тогда 
 				воро̀ны? 
 А если 
 	вы вороны, 
 		почему вы не летаете? 
Агитпропщики! 
 	не лезьте вон из кожи. 
Весь земной 
 	обревизуйте шар. 
Самый 
 	замечательный безбожник 
не придумает 
 	кощунственнее шарж! 
Радуйся, распятый Иисусе,
не слезай 
 	с гвоздей своей доски, 
а вторично явишься — 
 	сюда 
 		не суйся — 
всё равно: 
 	повесишься с тоски! 

1925